Arabieren staan bekend als zeer gevoelig, snel verveeld en heel eerlijk. Als je hen met respect behandeld (dit geld trouwens voor ieder paard) gaat het goed maar als ze maar denken dat je iets doet wat in hun ogen niet eerlijk is kun je de samenwerking vergeten, en kan de situatie ernstig escaleren. Dit was met Saraby ook het geval. Na een drukke dag op mijn werk ging ik naar de manage. Al wat moe en diep van binnen al wat opgefokt ging ik Saraby poetsen. Saraby voelt elke spanning en gedachte en begon daarop te reageren met dwars doen. Daar zat ik op dat moment niet op te wachten en de irritatie groeide waarop Saraby weer inspeelde. Voordat ik op het zadel zat was er dus al een scheve verhouding. Wat ik al eerder omschreef is dit niet de schuld van het paard maar mijn oneerlijke communicatie naar haar toe. Toch maar rijden en dit leidde niet tot een goede samenwerking of oefening. De oefeningen die op een goede dag als vanzelf gingen moest ik nu tot in de treure herhalen en vragen met nog maar een beperkt resultaat. Ik sloot deze dagen vaak af met een naar gevoel. En zo heb ik nog een schoenendoos vol met verhalen waar ik Saraby op wangedrag veroordeelde maar waar ze in feite niets aan kon doen.

Na een heftige maar leervolle tijd ik ben haar opnieuw gaan trainen en ben veel grondwerk gaan toepassen. Ik ben met haar echt terug gegaan naar het aller begin. Het poetsen, grondwerk, dubbele lijnen werk, het opzadelen en toen dat alles goed ging als laatste het rijden. Ik zag haar , met veel tijd en geduld, elke dag een beetje veranderen. Ik ben haar in een heel ander daglicht gaan bekijken na alle kennis die ik heb op gedaan. Ik kwam erachter dat ze ook mij nog een hoop te laten zin had. En ik kan oprecht zeggen dat ze een zeer waardevolle leraar is (geweest ) in wat ik nu aan het doen ben! En zo zie je maar voor elk probleem zit een natuurlijke oplossing.